Donderdag 1 oktober 2026: dagbehandeling 8
Hoewel ik in de afgelopen weken verschillende malen heb gedacht ‘ik stop met de kuur, dit is geen doen zo’, voelde ik dat ik toch de reeks van de 8 afgesproken kuren wilde afmaken.
Hoewel ik voelde dat mijn lichaam het er af en toe echt moeilijk mee had, wist ik dat ik niet wilde afhaken.
Wat dat betreft moest en zou de gifbeker, letterlijk, helemaal leeg gaan.
Ik werd anderhalve week geleden al gebeld dat de kuur, die op woensdag gepland stond, verschoven zou worden naar deze donderdag, 1 oktober.
Dat gaf wat ruimte om er een paar dagen tussenuit te gaan. Weer naar Het Grote Bos, wat een goede uitvalsbasis is voor ons. Heerlijk tussen de bomen. En wat ook zo fijn was met dit mooie weer; ik kon lekker naar buiten zonder allerlei toestanden!
De huidallergie werd de kop ingedrukt door tabletten Dexametason, in overleg met de oncoloog.
Dat ik daar wat hyper van werd, voelde niet echt lekker.
De dermatoloog had daar een oplossing voor en schreef me een zalf en crème met cortisol voor. Normaal gesproken vind ik dat niet zo’n fijn goedje, maar daar doe ik nu niet zo moeilijk meer over. De zalf helpt echt goed, waardoor ik gewoon buiten kan zitten en wandelen. Wat een zegen! 🙏.
Natuurlijk helpt ook mee dat de zonkracht afneemt en de Panitumumab ( de veroorzaker van alle huid- ellende) iets milder gedoseerd is. Alle beetjes helpen!
Op gebied van de PICC-lijn was het nog niet helemaal rustig. Nadat die de vorige keer eruit gelopen werd en opnieuw geplaatst moest worden, leek alles in orde.
Maar het houdertje, wat de lijn fixeert op mijn huid, viel er vorige week af, waardoor ik voor controle naar het VAS- team moest. Daar moest gekeken worden of de lijn zelf nog goed op zijn plek zat.
De inval- oncoloog wilde er zelfs een foto voor laten maken, maar dat vond de arts/ verpleegkundige van het VAS niet nodig.
Ze keken me daar sowieso wat vreemd aan en zagen in een oogopslag dat alles nog goed zat.
‘Niets meer aan doen, de PICC-lijn zit goed’.
Fijn om te weten, maar ik voelde me toch een beetje in de maling genomen, vooral omdat ik ‘s morgens al in het UMC zat om naar de dermatoloog te gaan en meteen daar te gaan bloedprikken (wat een goede zet was, want op vrijdagmorgen bleek de wachttijd voor het lab 2 minuten te zijn in plaats van 1 uur en 2 minuten op maandagmiddag 😂). Maar goed, toen ik thuis kwam en de thuiszorg langskwam, bleek die securi- cat ( dat houdertje dus) los te zitten en leek het de inval- oncoloog verstandig om dat te laten checken en moest ik me dus opnieuw die dag melden in het UMC.
Zo houdt het ons bezig.
En wat een heerlijk vooruitzicht dan om voorlopig geen dagbehandelingen meer te hebben en te kunnen uitkijken naar herstel.
Om te zien of de kuur gewerkt heeft, moet ik binnenkort weer een CT-scan laten maken en de uitslag met de oncoloog bespreken. We duimen weer voor een goed resultaat en voor een lange therapie- pauze.
Even een periode genieten, zonder PICC-lijn. Het leven lonkt weer! 🍂🍁✨
Hoewel ik voelde dat mijn lichaam het er af en toe echt moeilijk mee had, wist ik dat ik niet wilde afhaken.
Wat dat betreft moest en zou de gifbeker, letterlijk, helemaal leeg gaan.
Ik werd anderhalve week geleden al gebeld dat de kuur, die op woensdag gepland stond, verschoven zou worden naar deze donderdag, 1 oktober.
Dat gaf wat ruimte om er een paar dagen tussenuit te gaan. Weer naar Het Grote Bos, wat een goede uitvalsbasis is voor ons. Heerlijk tussen de bomen. En wat ook zo fijn was met dit mooie weer; ik kon lekker naar buiten zonder allerlei toestanden!
De huidallergie werd de kop ingedrukt door tabletten Dexametason, in overleg met de oncoloog.
Dat ik daar wat hyper van werd, voelde niet echt lekker.
De dermatoloog had daar een oplossing voor en schreef me een zalf en crème met cortisol voor. Normaal gesproken vind ik dat niet zo’n fijn goedje, maar daar doe ik nu niet zo moeilijk meer over. De zalf helpt echt goed, waardoor ik gewoon buiten kan zitten en wandelen. Wat een zegen! 🙏.
Natuurlijk helpt ook mee dat de zonkracht afneemt en de Panitumumab ( de veroorzaker van alle huid- ellende) iets milder gedoseerd is. Alle beetjes helpen!
Op gebied van de PICC-lijn was het nog niet helemaal rustig. Nadat die de vorige keer eruit gelopen werd en opnieuw geplaatst moest worden, leek alles in orde.
Maar het houdertje, wat de lijn fixeert op mijn huid, viel er vorige week af, waardoor ik voor controle naar het VAS- team moest. Daar moest gekeken worden of de lijn zelf nog goed op zijn plek zat.
De inval- oncoloog wilde er zelfs een foto voor laten maken, maar dat vond de arts/ verpleegkundige van het VAS niet nodig.
Ze keken me daar sowieso wat vreemd aan en zagen in een oogopslag dat alles nog goed zat.
‘Niets meer aan doen, de PICC-lijn zit goed’.
Fijn om te weten, maar ik voelde me toch een beetje in de maling genomen, vooral omdat ik ‘s morgens al in het UMC zat om naar de dermatoloog te gaan en meteen daar te gaan bloedprikken (wat een goede zet was, want op vrijdagmorgen bleek de wachttijd voor het lab 2 minuten te zijn in plaats van 1 uur en 2 minuten op maandagmiddag 😂). Maar goed, toen ik thuis kwam en de thuiszorg langskwam, bleek die securi- cat ( dat houdertje dus) los te zitten en leek het de inval- oncoloog verstandig om dat te laten checken en moest ik me dus opnieuw die dag melden in het UMC.
Zo houdt het ons bezig.
En wat een heerlijk vooruitzicht dan om voorlopig geen dagbehandelingen meer te hebben en te kunnen uitkijken naar herstel.
Om te zien of de kuur gewerkt heeft, moet ik binnenkort weer een CT-scan laten maken en de uitslag met de oncoloog bespreken. We duimen weer voor een goed resultaat en voor een lange therapie- pauze.
Even een periode genieten, zonder PICC-lijn. Het leven lonkt weer! 🍂🍁✨