Woensdag 16 september 2026: weer een avontuur
Op naar kamer 30 op de verpleegafdeling van de medische oncologie, verdieping 2. Niet echt mijn favoriete plek voor de kuur, maar wat maakt het uit, dacht ik.
Vorig jaar was ik ook een paar keer op deze afdeling ingepland, maar dat liep niet altijd heel vlot, dus had ik wel wat twijfels.
Ook deze verpleger, die me wel wat bekend voorkwam van minder goede ervaringen in het verleden (blog 5: 10 december 2024), kwam een beetje chaotisch over. Dat maakte me alert en ik moest zelf mee blijven denken. Gelukkig ken ik het schema van de prikjes en zakjes zo’n beetje uit mijn hoofd, dus dat meedenken lukte prima.
Wat ik echter niet voorzien had, was dat deze slungelige verpleger met zijn lange benen achter de lijntjes van het infuus bleef hangen en mijn PICC- lijn (die inwendig toch zo’n 30 centimeter in mijn ader zit) ineens op de grond lag.
“Hemeltjelief”, dacht ik, “nu ligt dat infuus op de grond…. Mijn life-line naar de medicatie. “
Hij raapte het met gemak op en liep weg om te overleggen of we een nieuwe naald of PICC- lijn moesten aanleggen. “Oh oh, nu gaan we het protocol krijgen”, dacht ik.
Gelukkig konden we meteen terecht bij mijn vrienden van het VAS- team.
Ik mocht niet zelf lopen (want op dat moment ben ik als patiënt onder de verantwoordelijkheid van het ziekenhuis), dus werd ik met bed en al naar verdieping 4 gereden.
Onderweg vroeg ik aan onze lijzige slungel (en dat zijn nog de meest milde bijnamen die il & ik onderling aan hem hadden gegeven 🤭) of het protocol van ontruiming onder begeleiding van de brandweer niet in werking gesteld had moeten worden.
Maar gelukkig was enkel de immuuntherapie aan het inlopen (de beruchte Panitumumab, een biologisch medicijn op basis van eiwitten) en was het nog geen chemo middel en dan is ontruiming niet nodig. Een geluk bij een ongeluk dus.
Bij het VAS werd ik snel geholpen door een gedecideerde dame en een lollige assistent, die hun werk goed verstonden. Ze plaatsten de nieuwe PICC-lijn er vlot in en deze zit nu stevig.
Zo kan het dus ook.
De kuur werd hervat en gelukkig liep het uiteindelijke chemo- middel goed door en kon ik met een aangelijnde capsule, met enige vertraging, naar huis.
De volgende kuur is de laatste in deze reeks en reken maar dat ik ga zorgen dat ik dan op oud en vertrouwd B5 terecht kan 😜.
Gisteren met de oncoloog telefonisch het gesprek gehad om de bloedwaarden en de kuur van deze dag door te spreken. Ze probeert goed mee te denken en zei het oprecht vervelend te vinden dat de huidproblemen aanhouden. We konden wel de conclusie trekken dat de huid gelukkig niet steeds gevoeliger wordt, nadat de dosering van het middel wat de klachten veroorzaakt, bijgesteld is. En we hebben samen overlegd om extra medicatie te nemen om de reactie van de huid te temperen. Helaas zijn dat extra tabletjes dexamethason, wat niet mijn gedrag tempert, want je wordt er wat hyper van..
Volgende week heb ik een afspraak bij de dermatoloog, misschien dat die nog tips heeft. Ik heb dat misschien te lang tegen gehouden, maar met al die medicatie en afspraken zat ik er niet op te wachten om me weer bij een ander specialisme te melden.
En ondertussen kan ik me iets beter neerleggen bij de aanpassingen die ik doe: zo ga het liefst om een uur of 8 ‘s avonds wandelen, rond schemertijd, en als ik overdag even een boodschapje op de fiets ga doen, dan pak ik me in met sjaal tot over mijn neus en zonneklep op. Dat ziet er vreemd uit, maar daar maak me niet zo druk om.
De afgelopen tijd kon ik wel genieten van bezoekjes van familie en vrienden (sommige kwamen zelfs met zelfgemaakte soep!) of mensen die dat voornemens waren. Fijne gesprekjes of een kort wandelingetje, heel fijn om samen te doen.
Je kunt je misschien voorstellen dat ik blij ben met het herfstweer. Vorig week kon ik echt genieten van fietsen door de regen. “Wat een feest, de regen is nog nooit zo zalig geweest!”, zong ik bijna op mijn fiets.
En kijk ik uit naar wandelingen volgende maand in een herfstbos zonder zonneklep en ingepakt hoofd, als de laatste kuur geweest is.
Op naar een heerlijke, hoopvolle herfst! 🍂🍁
Vorig jaar was ik ook een paar keer op deze afdeling ingepland, maar dat liep niet altijd heel vlot, dus had ik wel wat twijfels.
Ook deze verpleger, die me wel wat bekend voorkwam van minder goede ervaringen in het verleden (blog 5: 10 december 2024), kwam een beetje chaotisch over. Dat maakte me alert en ik moest zelf mee blijven denken. Gelukkig ken ik het schema van de prikjes en zakjes zo’n beetje uit mijn hoofd, dus dat meedenken lukte prima.
Wat ik echter niet voorzien had, was dat deze slungelige verpleger met zijn lange benen achter de lijntjes van het infuus bleef hangen en mijn PICC- lijn (die inwendig toch zo’n 30 centimeter in mijn ader zit) ineens op de grond lag.
“Hemeltjelief”, dacht ik, “nu ligt dat infuus op de grond…. Mijn life-line naar de medicatie. “
Hij raapte het met gemak op en liep weg om te overleggen of we een nieuwe naald of PICC- lijn moesten aanleggen. “Oh oh, nu gaan we het protocol krijgen”, dacht ik.
Gelukkig konden we meteen terecht bij mijn vrienden van het VAS- team.
Ik mocht niet zelf lopen (want op dat moment ben ik als patiënt onder de verantwoordelijkheid van het ziekenhuis), dus werd ik met bed en al naar verdieping 4 gereden.
Onderweg vroeg ik aan onze lijzige slungel (en dat zijn nog de meest milde bijnamen die il & ik onderling aan hem hadden gegeven 🤭) of het protocol van ontruiming onder begeleiding van de brandweer niet in werking gesteld had moeten worden.
Maar gelukkig was enkel de immuuntherapie aan het inlopen (de beruchte Panitumumab, een biologisch medicijn op basis van eiwitten) en was het nog geen chemo middel en dan is ontruiming niet nodig. Een geluk bij een ongeluk dus.
Bij het VAS werd ik snel geholpen door een gedecideerde dame en een lollige assistent, die hun werk goed verstonden. Ze plaatsten de nieuwe PICC-lijn er vlot in en deze zit nu stevig.
Zo kan het dus ook.
De kuur werd hervat en gelukkig liep het uiteindelijke chemo- middel goed door en kon ik met een aangelijnde capsule, met enige vertraging, naar huis.
De volgende kuur is de laatste in deze reeks en reken maar dat ik ga zorgen dat ik dan op oud en vertrouwd B5 terecht kan 😜.
Gisteren met de oncoloog telefonisch het gesprek gehad om de bloedwaarden en de kuur van deze dag door te spreken. Ze probeert goed mee te denken en zei het oprecht vervelend te vinden dat de huidproblemen aanhouden. We konden wel de conclusie trekken dat de huid gelukkig niet steeds gevoeliger wordt, nadat de dosering van het middel wat de klachten veroorzaakt, bijgesteld is. En we hebben samen overlegd om extra medicatie te nemen om de reactie van de huid te temperen. Helaas zijn dat extra tabletjes dexamethason, wat niet mijn gedrag tempert, want je wordt er wat hyper van..
Volgende week heb ik een afspraak bij de dermatoloog, misschien dat die nog tips heeft. Ik heb dat misschien te lang tegen gehouden, maar met al die medicatie en afspraken zat ik er niet op te wachten om me weer bij een ander specialisme te melden.
En ondertussen kan ik me iets beter neerleggen bij de aanpassingen die ik doe: zo ga het liefst om een uur of 8 ‘s avonds wandelen, rond schemertijd, en als ik overdag even een boodschapje op de fiets ga doen, dan pak ik me in met sjaal tot over mijn neus en zonneklep op. Dat ziet er vreemd uit, maar daar maak me niet zo druk om.
De afgelopen tijd kon ik wel genieten van bezoekjes van familie en vrienden (sommige kwamen zelfs met zelfgemaakte soep!) of mensen die dat voornemens waren. Fijne gesprekjes of een kort wandelingetje, heel fijn om samen te doen.
Je kunt je misschien voorstellen dat ik blij ben met het herfstweer. Vorig week kon ik echt genieten van fietsen door de regen. “Wat een feest, de regen is nog nooit zo zalig geweest!”, zong ik bijna op mijn fiets.
En kijk ik uit naar wandelingen volgende maand in een herfstbos zonder zonneklep en ingepakt hoofd, als de laatste kuur geweest is.
Op naar een heerlijke, hoopvolle herfst! 🍂🍁