Woensdag 2 september 2026: dagbehandeling 6
Op dinsdag de bloeduitslagen en de bijwerkingen van de afgelopen 2 weken met de arts telefonisch besproken.
Dat wordt een beetje saai, maar een niet minder lastig verhaal. Gelukkig is er met de arts goed te overleggen en zijn er aanpassingen in de medicatie mogelijk.
Het middel wat de huiduitslag veroorzaakt is deze keer ook iets teruggeschroefd en hopelijk worden de klachten daardoor niet erger en neemt de gevoeligheid hopelijk op den duur zelfs wat af.
De 6e kuur alweer. Deze voelt écht als een mijlpaal; dat het te overzien is wat er nog komt en dat het herstel in zicht is. Dat het weer mogelijk is om uit deze bubbel te kunnen stappen.
We moesten ons al vroeg melden op (oud en vertrouwd) B5. Het fijne daar is dat de verpleegkundigen routine hebben in wat ze doen en ze ook gewend zijn om mee te denken. Zo werd mij toch het advies gegeven om bij een dermatoloog langs te gaan, die waarschijnlijk wat kan voorschrijven wat de huiduitslag door (zon-) licht kan doen temperen. Die verpleegkundigen denken toch iets meer praktisch dan de oncoloog.
Ik was ingedeeld op kamer 8 deze keer. Ik kwam er achter dat ik nog een foto had van het uitzicht vanaf die plek en dat ik die gebruikt had bij blog 25 van vorig jaar. Dus bij deze nog een keer: het uitzicht op landgoed Oostbroek, een leuke paardenweide.
Aan het begin van de middag konden we weer naar huis. Met een gevoel alsof ik de halve ochtend in een draaimolen had gezeten met een fles wijn daarbij, ben ik altijd blij dat ik naar huis gereden wordt en niet zelf achter het stuur zit. De eerste nacht na de kuur lig ik echt te stuiteren in mijn bed, omdat de dexamethason me een hyper gevoel geeft. Gelukkig neemt dat in de loop van de volgende dag weer af en voelt alles weer iets normaler. Het is heel raar om te merken dat de heftige middelen je lichaam een soort overnemen en het enige wat ik kan doen is afwachten tot het minder wordt en ik zelf weer de regie krijg.
Zo dan weten jullie weer hoe het zo’n beetje gaat na zo’n kuur. Inmiddels weet ik wat me de komende dagen te wachten staat en zelfs de ongemakken voelen als routine.
De zin “alles is tijdelijk” komt dan weer vaak naar boven. Dat blijft soms als een mantra in mijn hoofd hangen totdat ik me weer goed genoeg voel.
Op naar nummer 7!
Dat wordt een beetje saai, maar een niet minder lastig verhaal. Gelukkig is er met de arts goed te overleggen en zijn er aanpassingen in de medicatie mogelijk.
Het middel wat de huiduitslag veroorzaakt is deze keer ook iets teruggeschroefd en hopelijk worden de klachten daardoor niet erger en neemt de gevoeligheid hopelijk op den duur zelfs wat af.
De 6e kuur alweer. Deze voelt écht als een mijlpaal; dat het te overzien is wat er nog komt en dat het herstel in zicht is. Dat het weer mogelijk is om uit deze bubbel te kunnen stappen.
We moesten ons al vroeg melden op (oud en vertrouwd) B5. Het fijne daar is dat de verpleegkundigen routine hebben in wat ze doen en ze ook gewend zijn om mee te denken. Zo werd mij toch het advies gegeven om bij een dermatoloog langs te gaan, die waarschijnlijk wat kan voorschrijven wat de huiduitslag door (zon-) licht kan doen temperen. Die verpleegkundigen denken toch iets meer praktisch dan de oncoloog.
Ik was ingedeeld op kamer 8 deze keer. Ik kwam er achter dat ik nog een foto had van het uitzicht vanaf die plek en dat ik die gebruikt had bij blog 25 van vorig jaar. Dus bij deze nog een keer: het uitzicht op landgoed Oostbroek, een leuke paardenweide.
Aan het begin van de middag konden we weer naar huis. Met een gevoel alsof ik de halve ochtend in een draaimolen had gezeten met een fles wijn daarbij, ben ik altijd blij dat ik naar huis gereden wordt en niet zelf achter het stuur zit. De eerste nacht na de kuur lig ik echt te stuiteren in mijn bed, omdat de dexamethason me een hyper gevoel geeft. Gelukkig neemt dat in de loop van de volgende dag weer af en voelt alles weer iets normaler. Het is heel raar om te merken dat de heftige middelen je lichaam een soort overnemen en het enige wat ik kan doen is afwachten tot het minder wordt en ik zelf weer de regie krijg.
Zo dan weten jullie weer hoe het zo’n beetje gaat na zo’n kuur. Inmiddels weet ik wat me de komende dagen te wachten staat en zelfs de ongemakken voelen als routine.
De zin “alles is tijdelijk” komt dan weer vaak naar boven. Dat blijft soms als een mantra in mijn hoofd hangen totdat ik me weer goed genoeg voel.
Op naar nummer 7!