Dagbehandeling 5, 20 augustus 2026
Deze kuur was op donderdag, nadat we op dinsdag het gesprek hadden met de oncoloog. Dit keer weer eens op de poli, zodat we het goedlachse gezicht van de arts konden aanschouwen.
Voor de kuur was ik ingedeeld op verdieping C5. Dat is de research afdeling van de medische oncologie. Daar worden vooral behandelingen en chemokuren gegeven die vallen binnen studies en onderzoeken.
Eerder was het de afdeling gynaecologie, waar ik 3 jaar geleden (voorafgaand aan de Grote Operatie) een gesprek had met de specialist die mee zou denken en kijken tijdens die operatie. En zo hebben we zo’n beetje door het hele UMC heen onze voetstappen en herinneringen liggen.
Het toeval wilde dat een Sportmaatje ook vandaag op deze afdeling haar behandeling had. Wij waren op kamer 4 ingedeeld en zij op kamer 5, zodat ze na haar behandeling nog even kwam buurten en we een uurtje hebben zitten kletsen.
Het moet niet de gewoonte worden om elkaar daar te treffen, dus liever maar weer een wandelingetje rond Haarzuilens of een bakkie doen bij Hoeve Wielrevelt, zoals we eerder dit jaar regelmatig deden.
Over de Sportmaatjes gesproken; we hebben een date met dit groepje gepland in september om elkaar weer eens bij te praten. Het is bijzonder om te zien hoe ieder weer verder gaat met het leven, na onze ervaringen met patiënt zijn, behandelingen, controle scans, uitslagen en het omgaan met de spanning daar omheen.
Wat mij vooral opvalt is de veerkracht die mensen tonen. Omgaan met goede uitslagen, maar ook met slechte prognoses en elkaar steunen wanneer we dat nodig hebben. Net als zo’n tuimelaar; dat je na tegenslag uit balans raakt, maar toch weer terug kan veren en rechtop gaat staan.
Ieder van ons groepje zit in een andere fase, maar toch mooi dat we elkaar kunnen blijven opzoeken.
Over uitslagen gesproken; vorige week had ik een tussentijdse scan. De uitslag van deze CT-scan hebben we dinsdag met de oncoloog besproken. De arts was zeer optimistisch over de uitslag; er is een stagnatie van de ziekte zien. Geen groei, geen nieuwe plekken, maar een stabiele situatie zoals dat heet.
Dat geeft moed voor de komende behandelingen en motivatie om door te gaan.
Het lijkt het hoogst haalbare voor nu, maar “still a reason to believe”. En met wat veerkracht blijven we weer rechtop staan!
Voor de kuur was ik ingedeeld op verdieping C5. Dat is de research afdeling van de medische oncologie. Daar worden vooral behandelingen en chemokuren gegeven die vallen binnen studies en onderzoeken.
Eerder was het de afdeling gynaecologie, waar ik 3 jaar geleden (voorafgaand aan de Grote Operatie) een gesprek had met de specialist die mee zou denken en kijken tijdens die operatie. En zo hebben we zo’n beetje door het hele UMC heen onze voetstappen en herinneringen liggen.
Het toeval wilde dat een Sportmaatje ook vandaag op deze afdeling haar behandeling had. Wij waren op kamer 4 ingedeeld en zij op kamer 5, zodat ze na haar behandeling nog even kwam buurten en we een uurtje hebben zitten kletsen.
Het moet niet de gewoonte worden om elkaar daar te treffen, dus liever maar weer een wandelingetje rond Haarzuilens of een bakkie doen bij Hoeve Wielrevelt, zoals we eerder dit jaar regelmatig deden.
Over de Sportmaatjes gesproken; we hebben een date met dit groepje gepland in september om elkaar weer eens bij te praten. Het is bijzonder om te zien hoe ieder weer verder gaat met het leven, na onze ervaringen met patiënt zijn, behandelingen, controle scans, uitslagen en het omgaan met de spanning daar omheen.
Wat mij vooral opvalt is de veerkracht die mensen tonen. Omgaan met goede uitslagen, maar ook met slechte prognoses en elkaar steunen wanneer we dat nodig hebben. Net als zo’n tuimelaar; dat je na tegenslag uit balans raakt, maar toch weer terug kan veren en rechtop gaat staan.
Ieder van ons groepje zit in een andere fase, maar toch mooi dat we elkaar kunnen blijven opzoeken.
Over uitslagen gesproken; vorige week had ik een tussentijdse scan. De uitslag van deze CT-scan hebben we dinsdag met de oncoloog besproken. De arts was zeer optimistisch over de uitslag; er is een stagnatie van de ziekte zien. Geen groei, geen nieuwe plekken, maar een stabiele situatie zoals dat heet.
Dat geeft moed voor de komende behandelingen en motivatie om door te gaan.
Het lijkt het hoogst haalbare voor nu, maar “still a reason to believe”. En met wat veerkracht blijven we weer rechtop staan!