Dagbehandeling 3, 23 juli 2026
Afgelopen maandag weer bloedgeprikt en op dinsdag de arts telefonisch gesproken. Ze was weer bijna lyrisch over mijn bloedwaarden, want die blijven erg goed gelukkig.
Voor de dagbehandeling op woensdag werden we deze keer doorverwezen naar de zijvleugel C-oost, dus geen kamer 11 deze keer.
Ik lag op een ruime zaal met 2 bedden. De gordijnen naar buiten zaten dicht. Op onze vraag of ze open mochten, antwoordde de verpleegster dat dat zeker mocht, al excuseerde ze zich voor het BijlmerBajes uitzicht. En inderdaad, je zou van schrik de gordijnen weer dicht doen ( zie foto). Gelukkig liepen alle zakjes redelijk goed door en konden we na 4 uurtjes de uitgang van het UMC weer opzoeken.
Mijn lichaam blijkt de chemo goed aan te kunnen, al ga ik me tijdens het inlopen van het laatste zakje echt hondsberoerd voelen. Maar ook dat is niet nieuw.
De chemo geeft nu al na 2 kuren behoorlijke bijwerkingen. Een teken dat alle middeltjes goed zijn werk doen, moet ik dan maar geloven.
De huid in mijn gezicht blijft droog, ondanks het smeren van dure middeltjes van de schoonheidsspecialiste, maar het blijft beheersbaar. Het voelt wel ruw en strak. Hier in huis wordt al gezegd; vergelijkbaar met korrel 120 😂 ( voor de niet- klussers en niet- houtbewerkers onder ons; dat is de korrelgrootte voor behoorlijk ruw SCHUURPAPIER).
En helaas begint mijn haar al uit te vallen. Dat is best wel snel, in vergelijking tot de vorige zware kuur eind 2024, toen kreeg ik daar pas na 6 behandelingen last van. Ik weet dat, zodra de zware kuur stopt, het haar weer aangroeit. Maar voor die tijd toch maar weer een afspraak maken bij de haarwerk-winkel. Ze hebben vast mijn gegevens nog wel.
Een pijnlijke tong en binnenkant van mijn wangen beperkte me enigszins in het eten afgelopen week. Ik merk dat alle slijmvliezen goed aangepakt worden, ook daar waar het eigenlijk niet hoeft. Dus ook op zoek gegaan naar middeltjes om de mond wat te verzachten en weer terugvallen op verse gemberthee.
Wat ik erg frustrerend vind in deze tijd, is dat ik het zonlicht moet vermijden om verdere huiduitslag te voorkomen. En dat valt me zwaar. Omdat ik weet dat zonlicht, (met alle soorten straling, niet alleen UV) je lichaamscellen voedt met licht en energie. Om nu een soort afgesneden te zijn van dit licht, voelt heel raar.
Volgende week heb ik een afspraak bij Ingrid, voor de fotonen- therapie. Hopelijk geeft dat wat licht door…. en draagt het bij aan herstel en vermindering van mijn klachten.
Zo probeer ik maar wat aan zelfzorg te doen, want ik ben van mening dat supplementen en complementaire therapieën ( zoals dat tegenwoordig heet; vroeger viel het binnen de categorie ‘kwakzalvers’ 😜) me er de vorige keer goed doorheen hebben geholpen.
Dus hopen dat het ook nu weer een goede aanvulling is.
En zo probeer ik een beetje ritme te vinden in wat lukt en soms ook moet.
En spreek ik mezelf toe dat alles in het leven tijdelijk is.
De enige zekerheid in je leven is dat alles voorbij gaat… Zo ook de vervelende dingen.
Maak er iets moois van!
Voor de dagbehandeling op woensdag werden we deze keer doorverwezen naar de zijvleugel C-oost, dus geen kamer 11 deze keer.
Ik lag op een ruime zaal met 2 bedden. De gordijnen naar buiten zaten dicht. Op onze vraag of ze open mochten, antwoordde de verpleegster dat dat zeker mocht, al excuseerde ze zich voor het BijlmerBajes uitzicht. En inderdaad, je zou van schrik de gordijnen weer dicht doen ( zie foto). Gelukkig liepen alle zakjes redelijk goed door en konden we na 4 uurtjes de uitgang van het UMC weer opzoeken.
Mijn lichaam blijkt de chemo goed aan te kunnen, al ga ik me tijdens het inlopen van het laatste zakje echt hondsberoerd voelen. Maar ook dat is niet nieuw.
De chemo geeft nu al na 2 kuren behoorlijke bijwerkingen. Een teken dat alle middeltjes goed zijn werk doen, moet ik dan maar geloven.
De huid in mijn gezicht blijft droog, ondanks het smeren van dure middeltjes van de schoonheidsspecialiste, maar het blijft beheersbaar. Het voelt wel ruw en strak. Hier in huis wordt al gezegd; vergelijkbaar met korrel 120 😂 ( voor de niet- klussers en niet- houtbewerkers onder ons; dat is de korrelgrootte voor behoorlijk ruw SCHUURPAPIER).
En helaas begint mijn haar al uit te vallen. Dat is best wel snel, in vergelijking tot de vorige zware kuur eind 2024, toen kreeg ik daar pas na 6 behandelingen last van. Ik weet dat, zodra de zware kuur stopt, het haar weer aangroeit. Maar voor die tijd toch maar weer een afspraak maken bij de haarwerk-winkel. Ze hebben vast mijn gegevens nog wel.
Een pijnlijke tong en binnenkant van mijn wangen beperkte me enigszins in het eten afgelopen week. Ik merk dat alle slijmvliezen goed aangepakt worden, ook daar waar het eigenlijk niet hoeft. Dus ook op zoek gegaan naar middeltjes om de mond wat te verzachten en weer terugvallen op verse gemberthee.
Wat ik erg frustrerend vind in deze tijd, is dat ik het zonlicht moet vermijden om verdere huiduitslag te voorkomen. En dat valt me zwaar. Omdat ik weet dat zonlicht, (met alle soorten straling, niet alleen UV) je lichaamscellen voedt met licht en energie. Om nu een soort afgesneden te zijn van dit licht, voelt heel raar.
Volgende week heb ik een afspraak bij Ingrid, voor de fotonen- therapie. Hopelijk geeft dat wat licht door…. en draagt het bij aan herstel en vermindering van mijn klachten.
Zo probeer ik maar wat aan zelfzorg te doen, want ik ben van mening dat supplementen en complementaire therapieën ( zoals dat tegenwoordig heet; vroeger viel het binnen de categorie ‘kwakzalvers’ 😜) me er de vorige keer goed doorheen hebben geholpen.
Dus hopen dat het ook nu weer een goede aanvulling is.
En zo probeer ik een beetje ritme te vinden in wat lukt en soms ook moet.
En spreek ik mezelf toe dat alles in het leven tijdelijk is.
De enige zekerheid in je leven is dat alles voorbij gaat… Zo ook de vervelende dingen.
Maak er iets moois van!