Dinsdag 25 maart 2025
Na de teleurstelling en verontwaardiging van vorige week, is de inwendige rust weer een beetje weergekeerd.
Ik voel opluchting dat ik de kuur van vorige week heb afgewezen, om even adempauze te hebben. Die keuze doet me deze week goed.
Ik voel me werkelijk weer veel fitter, mijn conditie bouwt zich wat op en ook in mijn hoofd is het opgeruimder. Ik hoop dat ik hiermee wat reserves creëer om de komende dagbehandelingen aan te kunnen, al zullen ze niet zo zwaar zijn als de vorige. Maar toch...
Afgelopen week heb ik mijn medisch dossier doorgespit. Ik had de behoefte om te kijken waar het nou toch zo mis heeft kunnen gaan en of ik wat antwoorden kon vinden. Maar eigenlijk levert het meer vragen op dan de antwoorden.
Toch wil ik de oncoloog verzoeken om komende tijd verder onderzoek te doen, want wat me wel opviel is dat in de afgelopen 3 jaar veel conclusies op aannames zijn gebaseerd en achteraf waren dat niet de juiste aannames. En dus ook niet de juiste conclusies.
Om vergissingen te voorkomen zou ik graag het een en ander bevestigd, of juist uitgesloten, zien.
Maar bovenal geniet ik deze week van de 'gewone' dingen. En ik besef dat het ook best bijzonder is dat ik weer redelijk snel weet te herstellen, nadat ik me echt zo beroerd gevoel heb. En dat er mensen zijn met een soortgelijke diagnose die er slechter voor staan dan ik...
Ik ben dankbaar dat ik weer in staat ben om alledaagse dingen te kunnen doen. Dingen waar ik normaal gesproken niet zo bij stil stond, zijn nu bijzonder of belangrijk voor me. Even zelf op bezoek of op pad gaan (bezoekje aan school!), wat langere wandelingen aankunnen en met minder lood in mijn schoenen naar de fitness gaan, wat huishoudelijke klusjes oppakken (even letterlijk van alles opruimen), zelf wat inkopen doen en gewoon genieten van zonnige momentjes in de achtertuin.
Ik moet wel oppassen dat ik niet teveel activiteiten op een dag doe of van alles wil plannen; dat plannen had ik juist zo'n beetje afgeleerd.
Gelukkig word ik thuis aangemoedigd om het een en ander te ondernemen, maar word ik ook teruggefloten als ik in mijn enthousiasme iets te hard van stapel loop.
Ik probeer er in ieder geval een "leuke dingen week" van te maken. Volgende week dinsdag weer naar het UMC, dus tot die tijd de aandacht op andere, even niet-medische, dingen richten. "Life's what you make it" ( Talk Talk, 1985) zullen we maar zeggen.
Ik voel opluchting dat ik de kuur van vorige week heb afgewezen, om even adempauze te hebben. Die keuze doet me deze week goed.
Ik voel me werkelijk weer veel fitter, mijn conditie bouwt zich wat op en ook in mijn hoofd is het opgeruimder. Ik hoop dat ik hiermee wat reserves creëer om de komende dagbehandelingen aan te kunnen, al zullen ze niet zo zwaar zijn als de vorige. Maar toch...
Afgelopen week heb ik mijn medisch dossier doorgespit. Ik had de behoefte om te kijken waar het nou toch zo mis heeft kunnen gaan en of ik wat antwoorden kon vinden. Maar eigenlijk levert het meer vragen op dan de antwoorden.
Toch wil ik de oncoloog verzoeken om komende tijd verder onderzoek te doen, want wat me wel opviel is dat in de afgelopen 3 jaar veel conclusies op aannames zijn gebaseerd en achteraf waren dat niet de juiste aannames. En dus ook niet de juiste conclusies.
Om vergissingen te voorkomen zou ik graag het een en ander bevestigd, of juist uitgesloten, zien.
Maar bovenal geniet ik deze week van de 'gewone' dingen. En ik besef dat het ook best bijzonder is dat ik weer redelijk snel weet te herstellen, nadat ik me echt zo beroerd gevoel heb. En dat er mensen zijn met een soortgelijke diagnose die er slechter voor staan dan ik...
Ik ben dankbaar dat ik weer in staat ben om alledaagse dingen te kunnen doen. Dingen waar ik normaal gesproken niet zo bij stil stond, zijn nu bijzonder of belangrijk voor me. Even zelf op bezoek of op pad gaan (bezoekje aan school!), wat langere wandelingen aankunnen en met minder lood in mijn schoenen naar de fitness gaan, wat huishoudelijke klusjes oppakken (even letterlijk van alles opruimen), zelf wat inkopen doen en gewoon genieten van zonnige momentjes in de achtertuin.
Ik moet wel oppassen dat ik niet teveel activiteiten op een dag doe of van alles wil plannen; dat plannen had ik juist zo'n beetje afgeleerd.
Gelukkig word ik thuis aangemoedigd om het een en ander te ondernemen, maar word ik ook teruggefloten als ik in mijn enthousiasme iets te hard van stapel loop.
Ik probeer er in ieder geval een "leuke dingen week" van te maken. Volgende week dinsdag weer naar het UMC, dus tot die tijd de aandacht op andere, even niet-medische, dingen richten. "Life's what you make it" ( Talk Talk, 1985) zullen we maar zeggen.