Dinsdag 5 mei 2026: Even pauze
Het project meubelmaken is afgerond, zoals je kunt zien. De kist is klaar!
Ik vond het echt heel leuk om het hele proces van zo'n werkstuk mee te maken. Inclusief het schuren, in de olie en was zetten thuis en de handvatjes er op te maken.
'Wat ga je er eigenlijk in doen', werd mij gevraagd. De kist ziet er inderdaad leeg uit, maar ik weet dat er al veel in zit.
Herinneringen van de afgelopen periode. Een periode van weer even gewoon door met leven, meer zelfstandig en onafhankelijk kunnen zijn. Me niet als een patiënt, maar als een leuk mens te kunnen voelen. Dat is echt heel wat.
Dat ik in een rustig vaarwater zat, deed me goed. En zo had ik besloten dat ik even een pauze zou nemen in het schrijven van de blog.
Ik heb gemerkt dat ik het schrijven erg leuk vind, en waarschijnlijk dat het me ook helpt om alle ervaringen te verwerken en alles op een rijtje te houden.
En dat deed me besluiten om wat vaker voor mezelf te gaan schrijven en even niet aan de blog. Ik had het voornemen om straks, na een paar maanden, de blog weer bij te gaan houden. Bijvoorbeeld om te vertellen hoe het gaat als je, zoals ik, met een diagnose moet leven en het gevoel hebt dat je al met pensioen bent. Dat levert best wat leuke anekdotes op en als 55-jarige helaas soms ook wat frustratie over deze situatie.
Dat ik de blog weer ga oppakken, weet ik sinds vandaag wel zeker.
We waren deze dag bij de oncoloog om over de uitkomst van het 3- maandelijkse bloedonderzoek en CT scan te praten. En hoewel ik weet dat ik niet het achtste wereldwonder ben (zie blog 52) en ik besef dat deze ziekte bij mij niet weg gaat, was het toch een teleurstelling om te moeten horen dat de arts overweegt om weer behandelingen te starten.
Het heeft geen haast, het is niet urgent, de bloedwaarden waren goed en de CT scan zag er ook niet verontrustend uit, maar toch deze overweging.
Hoe zit dat?
Per 3 maanden was er geringe groei te zien van de ongewenste cellen. Deze cellen zitten in het buikvlies op verschillende plaatsen. Gelukkig zitten ze nog steeds daar, maar de groei die ze laten zien, is over een langere periode wel van betekenis en kan voor klachten en risico's gaan zorgen.
Dat is de reden dat het wenselijk is om de ziekte opnieuw de kop in te drukken. Dat kan met een stevige kuur of een langdurige milde kuur.
Daar ga ik over nadenken en die nadenk-tijd heb ik ook. Nogmaals: het heeft geen haast, maar de arts wilde het nu genoemd hebben, in plaats van dat ze me er over 3 maanden mee zou moeten overvallen en het dan met spoed ingezet moet worden.
Weer stof tot nadenken dus.
Liever had ik deze beslissing nog even uitgesteld. Maar ik weet nog dat tijdens het vorige gesprek, in februari, de geringe toename al ter sprake kwam.
Ik zei tegen de arts 'dan komt het moment dat er weer behandeld moet gaan worden steeds dichterbij' en dat beaamde ze toen.
Maar ik voel me goed en zie er fit uit, dus het leek nog zo ver weg!
Inmiddels zie ik om me heen dat er meerdere mensen zijn die zelf of in hun nabije omgeving geconfronteerd worden met deze impactvolle ziekte.
Ik wens diegenen veel moed en veerkracht toe. En vooral; leef niet vanuit angst, maar vanuit vertrouwen ❤️
En nu nog even van het voorjaar en een stukje zomer genieten. En lekker veel ijsjes eten. Tot over een maand of 2!
Het project meubelmaken is afgerond, zoals je kunt zien. De kist is klaar!
Ik vond het echt heel leuk om het hele proces van zo'n werkstuk mee te maken. Inclusief het schuren, in de olie en was zetten thuis en de handvatjes er op te maken.
'Wat ga je er eigenlijk in doen', werd mij gevraagd. De kist ziet er inderdaad leeg uit, maar ik weet dat er al veel in zit.
Herinneringen van de afgelopen periode. Een periode van weer even gewoon door met leven, meer zelfstandig en onafhankelijk kunnen zijn. Me niet als een patiënt, maar als een leuk mens te kunnen voelen. Dat is echt heel wat.
Dat ik in een rustig vaarwater zat, deed me goed. En zo had ik besloten dat ik even een pauze zou nemen in het schrijven van de blog.
Ik heb gemerkt dat ik het schrijven erg leuk vind, en waarschijnlijk dat het me ook helpt om alle ervaringen te verwerken en alles op een rijtje te houden.
En dat deed me besluiten om wat vaker voor mezelf te gaan schrijven en even niet aan de blog. Ik had het voornemen om straks, na een paar maanden, de blog weer bij te gaan houden. Bijvoorbeeld om te vertellen hoe het gaat als je, zoals ik, met een diagnose moet leven en het gevoel hebt dat je al met pensioen bent. Dat levert best wat leuke anekdotes op en als 55-jarige helaas soms ook wat frustratie over deze situatie.
Dat ik de blog weer ga oppakken, weet ik sinds vandaag wel zeker.
We waren deze dag bij de oncoloog om over de uitkomst van het 3- maandelijkse bloedonderzoek en CT scan te praten. En hoewel ik weet dat ik niet het achtste wereldwonder ben (zie blog 52) en ik besef dat deze ziekte bij mij niet weg gaat, was het toch een teleurstelling om te moeten horen dat de arts overweegt om weer behandelingen te starten.
Het heeft geen haast, het is niet urgent, de bloedwaarden waren goed en de CT scan zag er ook niet verontrustend uit, maar toch deze overweging.
Hoe zit dat?
Per 3 maanden was er geringe groei te zien van de ongewenste cellen. Deze cellen zitten in het buikvlies op verschillende plaatsen. Gelukkig zitten ze nog steeds daar, maar de groei die ze laten zien, is over een langere periode wel van betekenis en kan voor klachten en risico's gaan zorgen.
Dat is de reden dat het wenselijk is om de ziekte opnieuw de kop in te drukken. Dat kan met een stevige kuur of een langdurige milde kuur.
Daar ga ik over nadenken en die nadenk-tijd heb ik ook. Nogmaals: het heeft geen haast, maar de arts wilde het nu genoemd hebben, in plaats van dat ze me er over 3 maanden mee zou moeten overvallen en het dan met spoed ingezet moet worden.
Weer stof tot nadenken dus.
Liever had ik deze beslissing nog even uitgesteld. Maar ik weet nog dat tijdens het vorige gesprek, in februari, de geringe toename al ter sprake kwam.
Ik zei tegen de arts 'dan komt het moment dat er weer behandeld moet gaan worden steeds dichterbij' en dat beaamde ze toen.
Maar ik voel me goed en zie er fit uit, dus het leek nog zo ver weg!
Inmiddels zie ik om me heen dat er meerdere mensen zijn die zelf of in hun nabije omgeving geconfronteerd worden met deze impactvolle ziekte.
Ik wens diegenen veel moed en veerkracht toe. En vooral; leef niet vanuit angst, maar vanuit vertrouwen ❤️
En nu nog even van het voorjaar en een stukje zomer genieten. En lekker veel ijsjes eten. Tot over een maand of 2!