Dinsdag 10 februari 2026
'Ziek zijn is een weg'. Dat is het begin van een tekst die is geschreven door Toon Hermans. Soms kom je zoiets tegen en dan spreekt het je aan.
Het leek me de moeite waard om het te delen en misschien herken je er ook wel iets in...
Vandaag weer naar de oncoloog geweest om de uitslag van het bloedonderzoek en de CT-scan te bespreken.
Het was al aan haar gezicht te zien dat er geen vervelend nieuws zou komen en dat de uitslag past bij hoe ik me voel. Hoera!!
Er zijn nauwelijks veranderingen te zien, wat wordt betiteld als 'stabiel' en het mooie gevolg daarvan is dat er geen behandeling nodig is en dat er geen andere interventies nodig zijn. Over 3 maanden weer een check en dan weer verder kijken.
Het stelde me gerust, maar toch voelde ik ergens een beetje teleurstelling.
Ik zie mezelf namelijk graag als het '8ste Wereldwonder'.
Zoiets met 'spontane genezing' of dat de ziekte niet meer te vinden is op de scan ('hè, waar zat het nou?').
Maar dat is dus niet zo. Blijkbaar ben ik ook maar een mens...
Alle gekheid op een stokje....; ik ben harstikke dankbaar dat het nu zo gaat en ik weer een paar maanden de vrijheid heb om door te gaan met mijn bezigheden van de laatste tijd.
De oncoloog had nog wel als tip dat ik niet perse fitness hoef te doen, maar dat wandelen en fietsen buiten, het liefst dagelijks minstens een half uur, ook heel goed is om fit te blijven. Lekker naar buiten dus!
En nu maar hopen dat er een mooi voorjaar aankomt...
Het leek me de moeite waard om het te delen en misschien herken je er ook wel iets in...
Vandaag weer naar de oncoloog geweest om de uitslag van het bloedonderzoek en de CT-scan te bespreken.
Het was al aan haar gezicht te zien dat er geen vervelend nieuws zou komen en dat de uitslag past bij hoe ik me voel. Hoera!!
Er zijn nauwelijks veranderingen te zien, wat wordt betiteld als 'stabiel' en het mooie gevolg daarvan is dat er geen behandeling nodig is en dat er geen andere interventies nodig zijn. Over 3 maanden weer een check en dan weer verder kijken.
Het stelde me gerust, maar toch voelde ik ergens een beetje teleurstelling.
Ik zie mezelf namelijk graag als het '8ste Wereldwonder'.
Zoiets met 'spontane genezing' of dat de ziekte niet meer te vinden is op de scan ('hè, waar zat het nou?').
Maar dat is dus niet zo. Blijkbaar ben ik ook maar een mens...
Alle gekheid op een stokje....; ik ben harstikke dankbaar dat het nu zo gaat en ik weer een paar maanden de vrijheid heb om door te gaan met mijn bezigheden van de laatste tijd.
De oncoloog had nog wel als tip dat ik niet perse fitness hoef te doen, maar dat wandelen en fietsen buiten, het liefst dagelijks minstens een half uur, ook heel goed is om fit te blijven. Lekker naar buiten dus!
En nu maar hopen dat er een mooi voorjaar aankomt...