23 januari 2026
Een actief weekje achter de rug.
Vorige week vrijdag een borrelmoment met de sportmaatjes. Om lief en leed te delen, want naast mooie verhalen over andere banen en nieuwe liefdes, ook helaas verhalen over slecht nieuws na een controle en uitzichtloze diagnoses. Toch heffen we het glas op wat allemaal lukt en kan. Elke dag is er één!
In het weekend een heerlijk rondje gelopen in het Bomenmuseum. Het is zo fijn om de seizoenen te volgen en te zien dat er altijd beweging is in de natuur. En daardoor te voelen dat alles doorgaat en onze invloed als mens (godzijdank) beperkt is op veel grote, universele processen.
Op maandag de 2e les van de nieuwe cursus houtbewerken gehad. Ik zag er tegenop, omdat ik merk dat ik het tempo minder goed bij kan benen en meer tijd nodig heb om het gereedschap te onderhouden, te hanteren en om geconcentreerd te blijven. Allemaal goede oefeningen om te doen, dus na hulp gevraagd te hebben ben ik toch goed aan de slag gegaan en was ik weer blij met mezelf.
Op de fiets naar een vriendin en zelf in de auto stappen om naar mijn ouders te gaan. Het klinkt zo gewoon, maar voor mij niet vanzelfsprekend.
Op school was er een studiedag en dus geen leerlingen. Maar ik was uitgenodigd om mee te lunchen en in de middag een workshop te volgen. Geen hele dag aanwezig moeten zijn, maar kijken naar wat haalbaar en interessant is. Een beetje 'cherry picking' dus. "Dat zou eigenlijk iedereen moeten doen", zei een collega. Maar ik weet hoe moeilijk dat is als je vast zit aan bepaalde structuren. En ik ken de keerzijde van deze vrijblijvende situatie, dus ook dit is niet zo vanzelfsprekend... Het voelt soms ongepast om te zeggen dat ik er van geniet, maar toch sta ik het mezelf toe om dat wel te doen.
Met mijn voormalig teamleider ben ik overeengekomen dat ik wekelijks een paar uurtjes op donderdag een aantal leerlingen kom ondersteunen. "Niks ingewikkelds, laagdrempelig, ik ga mijn wekker er niet voor zetten en ook niet in de file staan", had ik gezegd. Kijken hoe lang dat lukt...
Maar ik ben van plan me er niet in te verliezen. Het was zo herkenbaar hoe een collega beschreef hoe alert ze moet zijn in de klas, nauwelijks tijd neemt voor een pauze, toiletbezoek of een kop thee en eigenlijk niet meer voelt hoe het met haar zelf gaat. Zo herkenbaar en wat een valkuil.
Gelukkig had ik deze week ook weer energie en kracht voor de fitness. Dus hier en daar een tandje bij gedaan. Ook niet vanzelfsprekend, maar wel lekker.
Ik besef dat ik zo langzaamaan weer meedoe aan het gewone leven. En ik hoop dat ik dat een tijdje vol mag houden. Zo gewoon, maar niet vanzelfsprekend! 🙏
Vorige week vrijdag een borrelmoment met de sportmaatjes. Om lief en leed te delen, want naast mooie verhalen over andere banen en nieuwe liefdes, ook helaas verhalen over slecht nieuws na een controle en uitzichtloze diagnoses. Toch heffen we het glas op wat allemaal lukt en kan. Elke dag is er één!
In het weekend een heerlijk rondje gelopen in het Bomenmuseum. Het is zo fijn om de seizoenen te volgen en te zien dat er altijd beweging is in de natuur. En daardoor te voelen dat alles doorgaat en onze invloed als mens (godzijdank) beperkt is op veel grote, universele processen.
Op maandag de 2e les van de nieuwe cursus houtbewerken gehad. Ik zag er tegenop, omdat ik merk dat ik het tempo minder goed bij kan benen en meer tijd nodig heb om het gereedschap te onderhouden, te hanteren en om geconcentreerd te blijven. Allemaal goede oefeningen om te doen, dus na hulp gevraagd te hebben ben ik toch goed aan de slag gegaan en was ik weer blij met mezelf.
Op de fiets naar een vriendin en zelf in de auto stappen om naar mijn ouders te gaan. Het klinkt zo gewoon, maar voor mij niet vanzelfsprekend.
Op school was er een studiedag en dus geen leerlingen. Maar ik was uitgenodigd om mee te lunchen en in de middag een workshop te volgen. Geen hele dag aanwezig moeten zijn, maar kijken naar wat haalbaar en interessant is. Een beetje 'cherry picking' dus. "Dat zou eigenlijk iedereen moeten doen", zei een collega. Maar ik weet hoe moeilijk dat is als je vast zit aan bepaalde structuren. En ik ken de keerzijde van deze vrijblijvende situatie, dus ook dit is niet zo vanzelfsprekend... Het voelt soms ongepast om te zeggen dat ik er van geniet, maar toch sta ik het mezelf toe om dat wel te doen.
Met mijn voormalig teamleider ben ik overeengekomen dat ik wekelijks een paar uurtjes op donderdag een aantal leerlingen kom ondersteunen. "Niks ingewikkelds, laagdrempelig, ik ga mijn wekker er niet voor zetten en ook niet in de file staan", had ik gezegd. Kijken hoe lang dat lukt...
Maar ik ben van plan me er niet in te verliezen. Het was zo herkenbaar hoe een collega beschreef hoe alert ze moet zijn in de klas, nauwelijks tijd neemt voor een pauze, toiletbezoek of een kop thee en eigenlijk niet meer voelt hoe het met haar zelf gaat. Zo herkenbaar en wat een valkuil.
Gelukkig had ik deze week ook weer energie en kracht voor de fitness. Dus hier en daar een tandje bij gedaan. Ook niet vanzelfsprekend, maar wel lekker.
Ik besef dat ik zo langzaamaan weer meedoe aan het gewone leven. En ik hoop dat ik dat een tijdje vol mag houden. Zo gewoon, maar niet vanzelfsprekend! 🙏